Akceptacja, czyli przyjmij mnie takim, jakim jestem

Na początek kilka pytań. Jakich wspomnień, myśli, uczuć i zachowań najczęściej unikasz? Czy odsuwanie tych „palących kwestii” pociąga za sobą jakieś koszty? Jakie są ewentualne korzyści?
Gdy pojawiają się trudności, naturalnym ludzkim odruchem jest poszukiwanie prostego, skutecznego i zarazem szybkiego rozwiązania. Jedną z najczęściej stosowanych strategii radzenia sobie z problemami stanowi unikanie niepożądanego doświadczenia (np. boisz się kontaktu z innymi ludźmi więc unikasz spotkań towarzyskich itp).
Niestety, to co świetnie sprawdza się w świecie zewnętrznym, niezbyt efektywnie działa w odniesieniu do szeroko rozumianych problemów psychologicznych.
Dlaczego?
Przede wszystkim dlatego, że poprzez unikanie bolesnych myśli/uczuć nadajemy im jeszcze większą moc.

Czy jest zatem jakaś alternatywa?

Tak. Alternatywą jest akceptacja. W rozumieniu terapii ACT akceptacja jest „dobrowolnym przyjęciem postawy, która w stosunku do chwili obecnej jest celowo otwarta, chłonna, elastyczna, i pozbawiona osądzania”.
Akceptację wspiera gotowość do nawiązania kontaktu z trudnymi doświadczeniami osobistymi, sytuacjami czy zdarzeniami niosącymi dyskomfort.

Czym nie jest akceptacja?

Jak ćwiczyć akceptację?

Najlepiej codziennie i małymi krokami 🙂 Poniższe ćwiczenie pochodzi z książki „W pułapce myśli. Jak skutecznie poradzić sobie z depresją, stresem i lękiem” Stevena Hayes’a i Spencera Smith’a.

Powyższe ćwiczenie, choć może się wydawać dość osobliwe (szczególnie dla osób niewprawionych w „eksperymentach na otwartym umyśle”) pomaga zwiększyć gotowość/ akceptację wobec problemów, z którymi się aktualnie zmagasz.